Roosje Konickx

  • + guests

    Roosje Koninckx

    Wolvenkinderen



    Wat als je op een avond zit te filosoferen met een bevriende fotograaf op je terras, terwijl je kinderen aan het spelen zijn in de tuin. Je mijmert over hoe je vroeger zelf avonturen beleefde, en hoe steeds meer kinderen (en ook volwassenen) veel tijd doorbrengen voor een scherm. Dat het lijkt alsof mensen zichzelf hebben afgeleerd hoe ze buiten moeten spelen, zelf een verhaal moeten schrijven buiten in de natuur. Op een warme lenteavond zes maanden geleden beslisten psychologe Roosje en internationaal fotograaf Richard uit Mechelen om dat idee in een boek te gieten. Midden december ligt het boek “Wolvenkinderen” in de fred + ginger-winkels. “Wolvenkinderen” is geen boek om te copy-pasten, maar geeft een leidraad om buiten het avontuur op te zoeken en kinderen een zorgeloze vrijheid te geven, dichter bij de natuur.

    Roosje Koninckx

    Bij fred + ginger ondersteunen we graag projecten die dezelfde filosofie behartigen als ons merk: voor de eigenzinnige leefwereld van creatieve kinderen en met een hart voor duurzaamheid. We ondersteunden “Wolvenkinderen” van bij de start, en schonken alle kleren die je in het boek terugvindt.


    Waarom zijn jullie gestart met dit project?

    We merkten op dat het niet meer evident is voor kinderen om echt buiten op te groeien. Dat het aandeel van iemand zijn vrijetijdsbesteding aan tv, smartphone en ipads, echt veel groter geworden is. Veel groter dan buitenspelen. We vonden dat toch eigenlijk wel jammer. En ook vanuit mijn vak als psychologe is dat heel belangrijk, dat we dat onszelf blijven aanleren om rustige momenten op te zoeken. Om dingen op te zoeken die niet voorgekauwd zijn, om zelf een verhaal te maken. Dat er ruimte is om je te vervelen, want vanuit verveling komt vaak creativiteit. Het is ook enorm belangrijk naar sociale contacten met andere kinderen. Bijvoorbeeld samen een kamp bouwen, dan moet je je toch wel organiseren, afspraken en regels maken. Als je nu vriendjes laat komen spelen, en je zet die voor tv, dan mis je toch een stuk die interacties. En van daaruit zijn we beginnen filosoferen, hadden we het idee; als we dat nu eens op beeld vastleggen, we gaan niets in scene zetten, we volgen de kinderen echt in hun spel. Richard als fotograaf kan dat heel goed. We hadden niet zo iets van ‘we maken een boek’, we gingen dat proberen. Zo zijn we gestart met één foto, dat we getoond hebben aan vrienden en familie. De respons was super goed. Wat vaak terugkwam was: ‘dat doet me denken aan mijn eigen kinderjaren’. Die reactie bleef binnenstromen en dan hadden we het gevoel, daar is een publiek voor. We gaan ervoor. En voilà, tussen het begin van ons idee en nu, zit een half jaar. Nu ligt het boek er. En de reacties die blijven hetzelfde, het roept herinneringen op.



    Wat vaak terugkwam was: 'dat doet me denken aan mijn eigen kinderjaren'. Die reactie bleef binnenstromen en dan hadden we het gevoel, daar is een publiek voor.



    Jullie hadden geen ervaring met het uitgeven van het boek, en houden alles in eigen beheer. Hoe zijn jullie tewerk gegaan?

    We zijn heel hard vanuit een gevoel vertrokken. We hadden een gevoel van ‘we moeten dit doen, dit mag niet verloren gaan.’ Was het slim? Dat moeten we nog zien. Maar ik ben wel trots dat we gedurende het hele traject dat gevoel zijn blijven volgen. Dat maakt het wel een puur boek.



    Van waar komt de term Wolvenkinderen?

    We hadden daar zo een gevoel bij van ‘dat is iets heel puur’. Wolvenkinderen die staan dicht bij de natuur. Die gaan opgroeien in interactie met de natuur en van daaruit zichzelf ontwikkelen.



    Wolvenkinderen die staan dicht bij de natuur. Die gaan opgroeien in interactie met de natuur en van daaruit zichzelf ontwikkelen.



    Dat zijn voor jou de eigenschappen van jullie wolvenkinderen?

    Ja, wolvenkinderen is op elk gebied een duurzaam verhaal. Bij elke keuze die we maken voor het boek, hebben we daar aan gedacht. Het boek is CO2 neutraal gedrukt op FSC papier, omdat we dat belangrijk vinden. We willen een boek maken, maar het mag geen extra belasting zijn voor de natuur. Ook de samenwerking met fred + ginger, jullie hebben een duurzaam label. Een wolvenkind gaat op avontuur, gaat dingen ontdekken. Het gaat zich in de natuur ontwikkelen en groeien. Maar het is tweerichtingsverkeer. Je gaat niet alleen gebruiken voor jezelf. Neen, dat is steeds in interactie met de natuur. Het is altijd met respect voor de natuur. Dat is de essentie van een wolvenkind.



    Wat is een perfect dag voor een wolvenkind? Kan het ook in de winter?

    Wolvenkinderen is een verhaal van samenzijn. Het gaat meer over de verbinding tussen enerzijds kinderen die samenspelen, maar het kan ook over verbinding gaan binnen een gezin. Je gaat samen herinneringen maken, je schrijft samen een verhaal. En of het nu koud of warm is, zomer of winter, dat maakt voor mij geen verschil. In de regen naar buiten trekken en dan nadien gezellig samen voor de kachel, heeft evenveel charme als een warme dag, waarbij je met amper iets aan op avontuur gaat.



    Je eigen kinderen spelen de hoofdrol in de beelden. Merkten ze dat er iets anders was?

    Goeie maar moeilijke vraag, ik heb het zo niet in vergelijking gesteld, dus ik weet niet of ze het een verschil vonden. Maar ik merk wel dat ze het plezant vonden. Onze kinderen spelen sowieso al veel buiten. Ik moest goed het evenwicht bewaken tussen ‘ik ben roosje die een boek maakt’ en ‘ik ben mama’. Want ik wou altijd dat het leuk bleef voor hen. En authentiek. Ze moesten niet het gevoel hebben dat ze een boek aan het maken waren. Dat was een zoektocht. Dat ging beter, als we hen gewoon lieten doen. In het begin wil je toch ergens een beetje sturen. Maar dat merk je aan de foto’s. Die foto’s zijn niet echt, dus die zitten ook niet in het boek. Het was ook heel fijn om te doen als mama, achterafgezien. Ik heb een heel leuke herinnering opgebouwd met mijn kinderen door het boek. Ze vragen ook nu al achter een tweede boek. Ze mochten veel zelf doen, ze hebben veel geleerd. Hoe maak je zelf vuur bijvoorbeeld. Ze vonden het leuk om zelf popcorn te maken op een vuur of om deeg te maken en boven een kampvuur te hangen.



    Je gaat samen herinneringen maken, je schrijft een verhaal. En of het nu koud of warm is, zomer of winter, dat maak voor mij geen verschil.



    Dat voelt echt aan als een kamp in je eigen tuin.

    Ja, we hebben veel op een vuur buiten gekookt door het boek. En het was heel lief, toen het boek al een tijdje klaar was, bespraken de kinderen en ik wat we gingen maken voor te eten. Het was beslist, en ik ging nog even naar boven. Als ik terug beneden kom, zie ik dat de middelste al een vuur buiten heeft aangestoken. In haar hoofd was dat al ‘we gaan koken, dus dat moet op een vuur buiten’, terwijl dat evengoed op het fornuis binnen kon. Dat was wel plezant.



    Ze wonen hier natuurlijk wel dicht tegen de natuur, op een boerderij, vlak bij een natuurgebied tegen Mechelen.

    Klopt, Wolvenkinderen is allemaal in onze buurt gefotografeerd, we zijn niet ver moeten rijden. Maar dat is ook de bedoeling. We hebben ervoor gekozen om eenvoud in de picture te zetten. Dat maakt het heel toegankelijk voor iedereen. Niet iedereen heeft een natuurgebied in zijn achtertuin, maar er zijn overal openbare parken, en die zijn gratis. Daarnaast zijn ook alle ingrediënten in het boek gratis of kosten ze een beetje geld. Dat vind ik ook zo speciaal aan het project. Het is een filosofie, een idee of een levenswijze die je zelf kan toepassen en waar we mensen bewust voor willen maken. Op de lange termijn is het belangrijk dat we voor de natuur, maar ook voor onszelf zorgen.



    Je gaat samen herinneringen maken, je schrijft een verhaal. En of het nu koud of warm is, zomer of winter, dat maak voor mij geen verschil.



    Waarom kozen jullie voor fred + ginger?

    Ik vind het fijn dat het een Belgisch merk is. We vertellen een duurzaam en lokaal verhaal, en dus kozen we ook voor een duurzaam en lokaal kledingmerk. Ik kocht als mama veel kleren van fred + ginger. Vandaar, het logische gevolg. We zijn gaan kijken, welk merk sluit goed aan bij ons verhaal, zo zijn we bij fred + ginger uitgekomen.



    Waar was je naar op zoek binnen de collectie?

    Vooral naar de tijdloze stuks. We waren op zoek naar zaken die… Weet je, een beetje naar het marcellekes-gehalte: de foto’s van je grootouders of van jezelf van vroeger, kleding die die herinnering oproept. Zodat, als je het boek binnen 10 jaar terug vastneemt, dat je jezelf er nog steeds in kan herkennen en herinneren. Specifiek dan de velours broeken en de gebreide truien, die vind je veel terug in het boek.



    Wat brengt de toekomst nog voor Wolvenkinderen?

    Goeie vraag. Ik hoop vooral dat we met het boek een gevoel kunnen neerzetten. Dat mensen die door het boek bladeren zo iets hebben van ‘ahja, die onbezonnenheid van vroeger’. Ik vind dat belangrijk om dat terug op te roepen. Individueel hoop ik dat mensen zeggen, vroeger speelde ik zoveel buiten, en nu blijf ik zoveel binnen, ik ga terug meer naar buiten. Dat mensen de natuur terug gaan opzoeken, als middel om rust te vinden. Daarnaast hoop ik dat ons verhaal zo ver mogelijk verspreid geraakt. Dat mensen zich willen engageren om het verhaal verder te vertellen. Eventueel ook in het buitenland, in het Engels, zodat we andere landen kunnen bereiken. Maar het is nu al heel spannend om in het Nederlands het boek naar buiten te brengen.